تازه‌های خبر
يكشنبه، ۲۱ مرداد ۱۳۹۷ ۰۱:۲۷
چاپ

سفارش ساخت قطعه به داخل تنها راه نجات

تحریم‌های صنعت خودرو شروع شده است اما تا زمانی که وارد مراحل اجرایی آن نشویم نمی‌توان نسبت به آن اظهار نظر کرد چرا که سطح تحریم‌ها هنوز نامشخص است.

خودروسازان با وجود سخت‌ترین تحریم‌ها می‌توانند به حیات خود ادامه دهند و یا حتی صادرات خودرو را از سر بگیرند. این گفته شعار و یا نگاه خوشبینانه به صنعت خودروی کشور نیست. خودروسازان می‌توانند محصولاتی را تولید کنند که توانایی تولید آن با وجود شرایط فعلی قطعه سازان امکانپذیر است. زمانی که به چنین تولیدی دست پیدا کنیم، نیاز کشورهای منطقه را هم می‌توانیم پاسخ دهیم.

در این سال‌ها که صنعت خودرو فعالیت کرده توانسته به حدی از بلوغ برسد، بلوغی که باعث شده است در زمینه تولید برخی از خودروها و حتی قطعات به خودکفایی بیش از 90 درصد برسیم. حال با تکیه بر تجربیات این چند سال می‌توان خودرویی تولید کرد که ضمن تأمین نیاز داخلی بتوان به کشورهای منطقه صادر کرد.
برای آنکه تولید داخلی به نحو مطلوبی حرکت کند و نیاز مردم، خودروسازان و حتی قطعه سازان را تأمین کند به زنجیره تأمین قوی نیاز دارد. ما در صنعت خودرو به این نیاز، پارتیشنینگ می‌گوییم. یعنی سازه اصلی خودرو چون سیستم ترمز، تعلیق، قوای محرکه، تزئینات داخلی و خارجی و... باید فراهم باشد.
در موارد عنوان شده و زیرمجموعه آنها قطعه سازان خوبی داریم که می‌توان به آنها تکیه کرد. بدین جهت اگر در ساخت و تأمین کالاهایی که در تولید خودرو نیاز است نقصان و یا کمبودی وجود داشته باشد نمی‌توان در زمینه ساخت خودرو موفق عمل کرد و به نتیجه دلخواه رسید.
ما در شرایط تحریم باید استراتژی کلان داشته باشیم و بدانیم که چه کارهایی را می‌خواهیم انجام دهیم. نکته دیگر آنکه بدانیم کدام کشورها زیربار تحریم امریکا نخواهند رفت و یا رفتار آنها مانند برخی از کشورها سرسختانه نیست و حاضر هستند تا حدودی همکاری داشته باشند.
در این مدت و تحریم گذشته کشورهای چین، روسیه و ترکیه ثابت کردند که تا حدودی دنبال کننده تحریم‌های امریکا علیه ایران نیستند و می‌توانیم تا حدودی روی همکاری با آنها حساب باز کنیم.
با این تفاسیر می‌توان بخشی از قطعات مورد نیاز خودرو را از کشورهای
یاد شده تأمین کرد. این در حالی است که قطعات سفارش داده شده به سایر کشورها امکان ساخت داخل آن فراهم است.تنها عاملی که باعث می‌شود، قطعه سازان در تولید یک قطعه پا پیش نگذارند، توجیه اقتصادی آن است. قطعه ساز نمی‌داند با تولید یک قطعه مشتری دارد و یا آیا خودروساز ترجیح می‌دهد خرید خود را از قطعه ساز داخلی انجام دهد و یا از کشورهایی که همکاری می‌کنند، بخرد.
برای اینکه از چنین بحرانی عبور کنیم، خودروساز باید به قطعه ساز بگوید که چه قطعه‌ای می‌خواهد و در چه فرصت زمانی(مانند 3 الی 6 ماه) باید قطعه آماده شود. لذا قطعه سازان می‌توانند با مأموریت جدید که می‌دانند محصولاتشان مشتری دارد به فکر انتقال تکنولوژی و سرمایه‌گذاری باشند. در غیر این‌صورت هیچ سرمایه‌گذاری ریسک سرمایه‌گذاری را نمی‌پذیرد. البته این امر به حمایت دولت هم نیاز دارد. اگر دولت از قطعه سازان و تولیدکنندگان حمایت صحیح کند، سرمایه‌گذاری جذاب خواهد شد و روند تولید خودرو هم سرعت می‌گیرد.
صنعت خودرو، ستون فقرات یک کشور است. کشوری به جهت اقتصاد و صنعت رشد می‌کند که صنعت خودرو داشته باشد. کشورهایی توانسته‌اند رشد کنند که در زمینه صنعت خودرو به صورت جدی ورود کردند. ما هم در صنعت خودرو بیش از 50 سال تجربه و دانش داریم. از این‌رو باید تهدیدهای تحریم را به فرصت تبدیل کنیم و برای رسیدن به صنعت خودرو پویا و فعال، همت کنیم.
نکته دیگری که در این شرایط نباید از آن غافل شد، خصوصی‌سازی است. تا زمانی که خودروسازان دولتی باشند نمی‌توان مافیای فساد و رانت در صنعت خودرو را خشکاند.
خودروها باید کیفی، با قیمت مناسب، قابل رقابت و سودده تولید شوند تا همه از آن منتفع شوند و بواسطه این امر صنعت خودرو رشد و پیشرفت کند.قطعاً با پیگیری موضوعات مورد تأکید می‌توان به تولید و حتی صادرات خودرو دست یافت و این امر برای خودروسازان کشور محال و دور از انتظار نیست.

  • پربیننده‌ترین‌ها
  • دیگر خبرها
تدبیر


0.2103